Na de schoenpoetsers in Turkije, was het in Iran de beurt aan de schoenmakers. Ik was het kleine, amper één meter brede gebouwtje op weg naar het guesthouse al drie keer voorbij gewandeld in evenzovele dagen. Pas toen ik er gisterenavond tijdens een regenbui opnieuw voorbij liep, trok het licht van de gloeilamp mijn aandacht.

Ik vroeg of ik ‘n foto mocht maken en dat mocht. Dit is het soort gelegenheden waarvoor breedhoeklenzen uitgevonden zijn. Nu ik eraan denk: in dit gebouw werd waarschijnlijk ook het spreekwoord ‘schoenmaker, blijf bij je leest’ uitgevonden: op deze anderhalve vierkante meter kan je als schoenmaker immers moeilijk anders.

Ik propte mezelf in de hoek van het lokaaltje, schroefde de 14-24 mm op en maakte een paar available light foto’s. Het nadeel was dat het enige available light een enorme spaarlamp was, in het midden van het plafond van amper anderhalve vierkante meter. Dat zorgde voor zware schaduwen. Vermits de schoenmaker meestal voorovergebogen zat, bevond zijn gezicht zich vrijwel continu in de schaduw.

Op zo’n moment is het Nikon CLS (Creative Lighting System) to the rescue. Ik haalde de SB-900 uit m’n fototas. Volgens Joe McNally is available light ‘any freakin’ light that’s available’ (dus ook een flits als je die bij hebt). Ik zette de flits, voorzien van de diffusor en 1/4 CTO filter, tegen de muur op de grond. De ingebouwde flits van de D700 werd als Commander ingesteld om de SB-900 draadloos en TTL aan te sturen.

De camera (omgevingsbelichting) werd manueel ingesteld op 1/15e seconde (dat was ongeveer één stop minder dan de belichtingsmeter aangaf), 800 ISO. Die trage sluitertijd zou ervoor zorgen dat de bewegingen van de handen van de schoenmaker ietwat flou zouden weergegeven worden, terwijl de korte flits de rest van de scène scherp zou vastleggen.

Op de setup-shot hierboven zie je hoe minimalistisch het allemaal was: één SB-900 zonder paraplu. Een mini-setup in een mini-omgeving. En toch een groot verschil ten opzichte van ambient light only.