[lang_nl]

Scenario 2 : Nikon CLS + 1 flits in ‘SU-4-mode’

Wat voorafging: Ik probeerde met drie Nikon flitsen en één D700 een Clamshell Setup met achtergrondlicht te maken, waarbij elke flits een aparte lichtsterkte moet krijgen. Met het Nikons CLS, aangestuurd door de interne flits van de 700, botste ik in de post van gisteren op de beperking van slechts twee instelbare groepen. Om drie groepen apart in te stellen had ik een flits of een SU-800 te weinig. Maar toen ging het licht branden, niet in de vorm van een extra speedlight, maar in de vorm van geknetter in mijn grijze hersenmassa. (Helaas brandde het licht niet sterk genoeg om het als Commander te gebruiken)

[/lang_nl][lang_nl]Ik herinnerde me namelijk dat ik ooit iets gelezen had op Strobist.com over het gebruik van de SB800 (of de SB900, nvdr) in ‘SU-4 mode’. Dat betekent dat je van die flits een ‘optical slave’ kan maken: de flits gaat dan gewoon ‘domweg’ af op basis van de andere flitsen. Hij gedraagt zich dus als een manueel instelbare optische ‘slaaf’. Het Strobist-artikel legt je uit hoe je precies je SB800 zo instelt: je drukt twee seconden op de centrale ‘SEL’-toets, en dan kies je SU-400 (twee menu-items lager dan ‘Remote’). Je kan dan manueel de sterkte ingeven. Je moet gewoon zorgen dat het kleine infrarood-ontvangertje zo goed mogelijk in de richting van de andere flitsen staat.

Dat bleek de oplossing: ik stelde – nog steeds in CLS – flits 1 in als Remote (op 1/16, via het controlepaneel in de camera), groep A, flits 2 in SU-4 modus (manueel op de flits zelf ingesteld op 1/64^e), en flits 3 als Remote, groep B (op halve kracht ingesteld via het controlepaneel in de camera).

Waarom flits 2 in SU-4 mode en niet flits 3? Twee redenen: flits 2 kon veel gemakkelijker het licht van flits 1 ‘lezen’ en dus getriggered worden. Ten tweede: flits 3 was moeilijker bereikbaar, dus was het handiger om die via CLS te kunnen instellen via het controlepaneel van de D700.

De achterkant is in ieder geval een stuk egaler wit dan de vorige foto: hij staat dan ook 3 stops sterker ingesteld. Hij mocht misschien nog wat witter, maar dan zou ik teveel (het was nu al op het randje) spill gekregen hebben van de achtergrond terug op het haar en de kleren van het model. Dat zou ik dan weer hebben kunnen oplossen door het model en de Clamshell Setup gewoon wat verder van de muur te zetten.

Point is, dat ik met de SU-4 ‘truuk’ de vrijheid heb om mijn achtergrondlicht hoger of lager te zetten, en niet beperkt ben tot één van de instellingen van de twee (of drie) groepen.

Ik kon dus – zelfs met de ‘2 groups only’-beperking van de ingebouwde flits-commander van de camera, toch drie verschillende flitsen met elk hun eigen flitssterkte aansturen. Wie nog meer flitsen heeft, kan volgens hetzelfde principe ook nog meer verschillende lichtinstellingen tegelijk gebruiken. Go ahead, unleash the Joe McNally in you!

Let echter op wanneer je de ‘optical slave truc’ gaat toepassen op evenementen waarbij ook andere (flitsende) fotografen aanwezig zijn: de kans bestaat immers dat hun flitsen jouw slave zullen doen afgaan, wat bij jouw slave tot vermoeide batterijen en bij hen tot overbelichte foto’s kan leiden. Bijkomend risico is dat als een andere fotograaf jouw flits net per ongeluk heeft doen afgaan, die flits dan misschien net aan het recyclen zal zijn op het moment dat je hem zelf nodig hebt. Aan de andere kant: mits een goede timing van je shots is het natuurlijk dé manier om op een trouwreportage de foto’s van de amateurs om zeep te helpen en er zelf goed uit te komen De optical slave als weapon of mass (photo) destruction!

In een volgende post passen we de SU-4 techniek toe op het gebruik van PocketWizards toe.

[/lang_nl]