Wie nog in de donkere kamer gewerkt heeft, kent het principe van de teststrook maar al te goed: een strook papier, waarvan 1/5 zichtbaar was en de rest afgedekt werd, werd onder de vergroter gelegd. De belichting werd aangezet voor pakweg 5 seconden. Dan werd nog 1/5 zichtbaar gemaakt, en werd opnieuw vijf seconden belicht. Dat proces herhaalde zich tot het laatste stukje papier 5 seconden belicht werd (het eerste had ondertussen 25 seconden licht gezien). Op die manier kon u snel een idee krijgen van de juiste belichting. Als die bijvoorbeeld rond de 15 seconden draaide, kon er eventueel nog een nieuwe teststrook gemaakt worden met bijvoorbeeld 13, 14, 15, 16 en 17 seconden. Zo bekwam u de perfecte afdruk met een minimum aan papierverspilling.

De tijden zijn ondertussen veranderd. Of toch niet? Zelfs al hebt u in dit digitale tijdperk  een gecalibreerde monitor, en werkt u met printerprofielen, dan nog ervaart u waarschijnlijk een verschil tussen wat u op uw monitor ziet en hoe de print uit de printer komt gerold. Een verschil dat te maken heeft met het verschil in hoe kleuren opgebouwd worden in een monitor versus een printer, en dat ook afhankelijk is van het soort papier dat u gebruikt. Het is dan ook waarschijnlijk niet de eerste keer dat een – dure – print uit uw printer komt gerold en dat u denkt ‘Hmm, mocht misschien toch een tikje helderder…’ of ‘Hmm, wat meer contrast ware goed geweest…’ 

Daarom is het geen slecht idee om – zeker als u normaliter op het geldverslindende grootformaat afdrukt – het idee van de ‘teststrook’ in Lightroom nieuw leven in te blazen. Concreet doet u dat als volgt:

1) U stelt in de Develop Module de instellingen van uw foto in zoals u wilt

2) U maakt een Virtual Copy, waar u de Exposure  of het Contrast (of waar u ook mee wilt experimenteren) bijvoorbeeld wat lichter instelt. U geeft de Virtual Copy onder ‘Copy Name’ in het Metadata Panel van de Library Module een passende naam, bijvoorbeeld ‘halve stop lichter’

3) U maakt nog een nieuwe Virtual Copy, waar u de belichting, … wat donkerder instelt, en geeft ook die een aangepaste Copy Name. U kunt zo eventueel nog een paar Virtual Copies aanmaken met wisselende instellingen. Het geven van een Copy Name is stricto sensu niet nodig, maar wel handig om uw variantes uit elkaar te houden eens u ze gaat afdrukken.

4) U kiest de Print Module in de Module Picker en kiest voor ‘Contact Sheet / Grid’. U zorgt ervoor dat ‘Repeat One Photo per Page’ uitgevinkt is en ‘Zoom to Fill Frame’ aangevinkt.

5) U maakt een template aan met 1 Row en zoveel Columns als u alternatieven hebt. U stelt de marges zo in dat de kolommen de volledige hoogte van het blad beslaan. Onderaan laat u iets meer plaats, omdat in het rechterpaneel onder ‘Overlays’ ‘Photo Info’ aanvinkt en uit de vervolgkeuzelijst Edit… kiest.

6) In de Text Template Editor maakt u een nieuw sjabloon aan met ‘Copy Name’. U slaat uw instellingen op als een nieuwe Print Template.

7) Omdat u ‘Zoom to Fill Frame’ aangevinkt heeft, zal u slechts een deel van de foto in de smalle verticale strook zien. Het idee is – net zoals bij de teststrookjes uit de analoge doka – dat u de foto in zijn cel verschuift tot u een gebied zichtbaar hebt dat relevant is voor de foto. U verschuift dan de virtual copies in de andere cellen tot ongeveer dezelfde plaats, zodat u optimaal kunt vergelijken.

Druk nu deze teststrookjes af op dezelfde printer en hetzelfde papier (maar eventueel een kleiner formaat) als het papier dat u zal gebruiken voor de finale print.

U kunt deze techniek ook gebruiken om verschillende presets met elkaar te vergelijken, verschillende split tone instellingen, verschillende sharpening instellingen, … De mogelijkheden zijn eindeloos. En u bespaart een hoop papier en inkt!