Als een vis uit het water (II)

Zoals in de vorige post al aangegeven, werkte ik met Nikons CLS in Manual Mode. De ingebouwde flits van de D700 deed dienst als Commander, en de SB-900 fungeerde als Remote. Een van de simpele, maar o zo fantastische voordelen van de SB-900 ten opzichte van de 800 en de 600 is dat je met een eenvoudige draaiknop de flits als Remote kan instellen. Bij de oudere flitsen moest je al een halve programmeur zijn om dat te doen (ik overdrijf, maar toch…)

De SB-900 heeft ook een ingebouwde filterhouder, en wordt geleverd met vier op maat gesneden filters: 1/4 CTO (Color Temperature Orange), Full CTO, 1/4 Fluorescent en Full Fluorescent. Er bestaat een uitbreidingssetje met nog meer kleuren.

Normaal dienen CTO filters om het flitslicht te laten afstemmen op het omgevingslicht, wanneer dat omgevingslicht oranje-achtig is (zoals het licht van gloeilampen). Doe je dat niet, dan zit je met een witbalans-probleem: je onderwerp zal door het neutrale flitslicht belicht worden, en de achtergrond zal geel uitslaan. Corrigeer je de achtergrond naar neutraal (door bv. in Photoshop blauw toe te voegen, dan begint de persoon in de voorgrond er wel heel blauw uit te zien).

Met die wetenschap in je achterhoofd, kan je CTO filters ook creatief gebruiken: je kan ze gebruiken om je flitslicht op te warmen, zoals ik hier deed, door de flits van 1/4 CTO te voorzien. Het gelige flitslicht gaat mooi samen met het geel van de ondergaande zon en het blauw van de lucht. Je kan zelfs nog een stap verder gaan (wat ik hier niet gedaan heb), en  in plaats van de 1/4 CTO, de Full CTO (of beide samen!) in de filterhouder steken. Het onderwerp zal dan normaliter veel te geel weergegeven worden, maar als je één en ander corrigeert, hetzij tijdens de opname (door de Tungsten-witbalans-instelling te nemen), hetzij na de opname (door blauw toe te voegen om het dominante geel te verminderen), kan je spectaculaire resultaten bekomen: de op zich al blauwe lucht wordt dan nog een pak dieper blauw.

Maar we wijken af. De flits werd, naargelang de situatie, links of rechts van de camera gehouden. Eerst probeerde ik te flitsen door een paraplu, maar die kwam teveel in beeld. Vervolgens experimenteerde ik zowel met een harde flits, als met een flits voorzien van de meegeleverde ‘diffusion dome’ (het witte tupperware-achtige plastiekje dat het licht verzacht).

Wat het extra moeilijk maakte, is dat de visser én een pet droeg (ik mocht dus niet van te hoog flitsen, anders zou de pet een schaduw maken in de ogen in plaats van ze op te helderen) én een bril. Ik probeerde dus te flitsen van de tegenovergestelde richting als die waar hij keek. Dat leverde overigens komische taferelen op: toen ik hem vroeg (mijn Turks is niet bepaald vloeiend) om naar rechts te kijken, begon hij naar rechts te varen. Uiteindelijk vonden we mekaar toch.

Na een halfuurtje varen mochten we het roer overnemen. Het is op dat moment dat ik, de vraag van bloglezer Bart indachtig, ook even een setup-shot nam.

Onze visser voelt zich duidelijk beter in zijn sas met de flits dan Misses MoreThanWords met de roeispanen. Op de foto ziet u ook dat ik een gobo gebruik (je kan die zelf maken, maar lui als ik ben heb ik de mijne bij Honl Photo gekocht). Die gebruikte ik afwisselend om te verhinderen dat er teveel flitslicht op de roeispanen terecht kwam (vooral met de diffusor dome op wordt het flitslicht zeer breed verspreid) of, om te verhinderen (vooral in combinatie met de breedhoeklens) dat er flitslicht in de lens terecht kwam.