Blue Mosque in Black & White

Het is alweer een tijdje geleden dat we Istanbul, startpunt van de reis, achter ons gelaten hebben. Ik was erop uit getrokken, statief in de aanslag, om de binnenkant van de moskee te fotograferen. Helaas was die net gesloten voor het gebed. First things first, natuurlijk. Tegen de tijd dat ze weer openging, was ik verondersteld op de ferry naar Yalova te zitten. Daar gingen mijn interieurarchitectuur-fotografie ambities.

De blauwe moskee is al miljoenen keren gefotografeerd. Toerbussen stoppen voor de ingang en moegewiegde toeristen (‘If it’s Tuesday, it must be Istanbul’) doen zelfs niet meer de moeite om uit te stappen. Het gordijntje wordt even opzij geschoven. Vanuit de comfortabele busfauteuil volgt een druk op de knop van het volledig zelfstandig denkende fototoestel. Een nieuwe souvenir wordt – inclusief reflecties van de nooduitgangverlichting – rechtstreeks weggeschreven op het SD-kaartje, misschien zelfs zonder langs het eigen geheugen te passeren. SD as in Sweet Dreams. Het kaartje zal bij thuiskomst overgezet worden op een harde schijf van een paar honderd gigabyte en stof vergaren in zijn kerker van bits en bytes, tot volgend jaar een nieuwe lading foto’s aan het belendende jpeg-kerkhof zullen toegevoegd worden. Ik kan het weten: ik heb zelf een digitaal Guantanamo in mijn bureaukasten slingeren.

Omdat een bekering tot Moslim me iets te ver gaat om een foto van het interieur te nemen, zoek ik noodgedwongen en snel – die Ferries naar Yalova wachten niet – een invalshoek om de buitenkant te fotograferen. Ik monteer m’n statief vlak voor een zitbank, aan de zijkant van de moskee. De verkopers van échte souvenirs kijken me meewarig aan. ‘Zou hij de voorkant van de moskee niet weten liggen’?’, vragen ze zich zichtbaar af.

Jawel. Maar daar staat een bus voor.