English readers: this is a Dutch service announcement. Next post will be in English again. Promise

Op zaterdag 20 en zondag 21 maart 2010 staan Mrs. MoreThanWords en ondergetekende op de fietsreisbeurs in Retie. We bemannen er een stand met info over (fiets-)reisfotografie en vertellen er over onze wedervaren tijdens het PortraitsOfAsia project.

Er is ook een selectie van op aluminium gekleefde foto’s te bekijken die vakkundig door het Nederlandse vaklab Wiegers & Smitafgewerkt werden. Onze mooiste foto’s werden ook gebundeld in een boek van Asukabook. Meer daarover in een van de volgende blogposts.

We trainen alvast onze zelfdiscipline om er niet vandoor te gaan met één van de vele uitnodigend bepakte fietsen en een landkaart of drie, vier.

Alle info op: www.vakantiefietser.be

[lang_nl]

Scenario 2 : Nikon CLS + 1 flits in ‘SU-4-mode’

Wat voorafging: Ik probeerde met drie Nikon flitsen en één D700 een Clamshell Setup met achtergrondlicht te maken, waarbij elke flits een aparte lichtsterkte moet krijgen. Met het Nikons CLS, aangestuurd door de interne flits van de 700, botste ik in de post van gisteren op de beperking van slechts twee instelbare groepen. Om drie groepen apart in te stellen had ik een flits of een SU-800 te weinig. Maar toen ging het licht branden, niet in de vorm van een extra speedlight, maar in de vorm van geknetter in mijn grijze hersenmassa. (Helaas brandde het licht niet sterk genoeg om het als Commander te gebruiken)

[/lang_nl][lang_nl]Ik herinnerde me namelijk dat ik ooit iets gelezen had op Strobist.com over het gebruik van de SB800 (of de SB900, nvdr) in ‘SU-4 mode’. Dat betekent dat je van die flits een ‘optical slave’ kan maken: de flits gaat dan gewoon ‘domweg’ af op basis van de andere flitsen. Hij gedraagt zich dus als een manueel instelbare optische ‘slaaf’. Het Strobist-artikel legt je uit hoe je precies je SB800 zo instelt: je drukt twee seconden op de centrale ‘SEL’-toets, en dan kies je SU-400 (twee menu-items lager dan ‘Remote’). Je kan dan manueel de sterkte ingeven. Je moet gewoon zorgen dat het kleine infrarood-ontvangertje zo goed mogelijk in de richting van de andere flitsen staat.

Dat bleek de oplossing: ik stelde – nog steeds in CLS – flits 1 in als Remote (op 1/16, via het controlepaneel in de camera), groep A, flits 2 in SU-4 modus (manueel op de flits zelf ingesteld op 1/64^e), en flits 3 als Remote, groep B (op halve kracht ingesteld via het controlepaneel in de camera).

Waarom flits 2 in SU-4 mode en niet flits 3? Twee redenen: flits 2 kon veel gemakkelijker het licht van flits 1 ‘lezen’ en dus getriggered worden. Ten tweede: flits 3 was moeilijker bereikbaar, dus was het handiger om die via CLS te kunnen instellen via het controlepaneel van de D700.

De achterkant is in ieder geval een stuk egaler wit dan de vorige foto: hij staat dan ook 3 stops sterker ingesteld. Hij mocht misschien nog wat witter, maar dan zou ik teveel (het was nu al op het randje) spill gekregen hebben van de achtergrond terug op het haar en de kleren van het model. Dat zou ik dan weer hebben kunnen oplossen door het model en de Clamshell Setup gewoon wat verder van de muur te zetten.

Point is, dat ik met de SU-4 ‘truuk’ de vrijheid heb om mijn achtergrondlicht hoger of lager te zetten, en niet beperkt ben tot één van de instellingen van de twee (of drie) groepen.

Ik kon dus – zelfs met de ‘2 groups only’-beperking van de ingebouwde flits-commander van de camera, toch drie verschillende flitsen met elk hun eigen flitssterkte aansturen. Wie nog meer flitsen heeft, kan volgens hetzelfde principe ook nog meer verschillende lichtinstellingen tegelijk gebruiken. Go ahead, unleash the Joe McNally in you!

Let echter op wanneer je de ‘optical slave truc’ gaat toepassen op evenementen waarbij ook andere (flitsende) fotografen aanwezig zijn: de kans bestaat immers dat hun flitsen jouw slave zullen doen afgaan, wat bij jouw slave tot vermoeide batterijen en bij hen tot overbelichte foto’s kan leiden. Bijkomend risico is dat als een andere fotograaf jouw flits net per ongeluk heeft doen afgaan, die flits dan misschien net aan het recyclen zal zijn op het moment dat je hem zelf nodig hebt. Aan de andere kant: mits een goede timing van je shots is het natuurlijk dé manier om op een trouwreportage de foto’s van de amateurs om zeep te helpen en er zelf goed uit te komen De optical slave als weapon of mass (photo) destruction!

In een volgende post passen we de SU-4 techniek toe op het gebruik van PocketWizards toe.

[/lang_nl]

Omdat ik mijn Lightroom Workshops interactief en toepasselijk wil houden, beginnen we de dag altijd met een kleine fotoshoot. Niks speciaals, het is immers geen Strobist cursus. De bedoeling is gewoon om een aantal verse raw-beelden te hebben en aan de hand daarvan een concrete, volledige Lightroom-workflow van import tot web-gallery te demonstreren in het eerste uurtje van de workshop.

Daarna overlopen we de verschillende modules in detail, maar de kleine ‘shoot’ vooraf helpt om de verschillende modules in hun onderlinge perspectief te zien. Soms leveren die mini-shoots leuke beelden op, zoals deze foto van Tomas, die eigenlijk gewoon bedoeld was om de witbalans in te stellen. De National Geographic Fotogids die Tomas vasthoudt, heeft aan de binnenkant een grijze flap die in noodsituaties als grijskaart kan gebruikt worden.

Voor de fotoshoot gebruik ik een standaard Clamshell Setup. Dat is Strobistiaans voor twee parapluutjes op één statief, waarbij de bovenste licht naar beneden wijst en de onderste licht naar boven. De twee parapluutjes raken elkaar bijna in het midden, en de bedoeling is dat je de lens – best voorzien van een lens hood – tussen beide parapluutjes door priemt en zo je onderwerp fotografeert. Het geheel lijkt een beetje op een opengeklapte schelp, vandaar de naam. De bovenste flits staat één of twee stops sterker ingesteld dan de onderste. Het levert een heel mooi licht op, en karakteristieke dubbele catchlights in de ogen. Op deze foto merk je de Clamshell Setup ook aan het feit dat de schaduw van de handen boven de vingers ligt. Dit komt omdat – ondanks de lagere sterkte – de handen natuurlijk een stuk dichter bij de onderste plu zitten, zodat die toch relatief sterker is.

In mijn setup vervolledig ik de Clamshell nog met een derde flits, die op de achtergrond gericht staat, met de bedoeling om deze helemaal wit te maken. Dat lukte tot nu toe niet helemaal, omdat ik mijn flitsen met Nikon’s CLS aanstuurde, en je daar maar twee groepen kan instellen (tenminste met de ingebouwde flits van de D700 als Commander; met een SU-800 als Commander of een SB-800 als Commander zijn dat er drie). Mijn achtergrondlicht stond tot nu toe in dezelfde groep als de bovenste paraplu van de Clamshell, maar dat was eigenlijk te weinig om de achtergrond helemaal wit te krijgen. In Lightroom poetsen we dat dan op met een Local Adjustment Brush. After all, it’s a Lightroom Workshop, right?

Normaliter zou mijn probleem snel opgelost kunnen worden met 4 PocketWizards, waardoor de drie flitsen elk verschillende flitssterktes zouden kunnen hebben, maar ik heb ‘maar’ drie PokkeWizards. Ik vond 600 € al duur genoeg voor zo’n setje veredelde walkie-talkies. Uiteindelijk heb ik toch een uitweg uit de impasse gevonden, maar dat is voor een volgende post.

… that Leonard was brilliant. Thanks, LC!

De mensen van Fotobuch zitten ook niet stil. Zouden ze onze blogs lezen? Of voelen ze de concurrentie van Blurb en Asukabook, nu die ook naar Europa afgezakt zijn, en een pak makkelijker te bestellen geworden zijn. Er zijn bij Fotobuch alvast een paar interessante formaten en opties bij gekomen:

Zo kan je voortaan de hardcover boeken laten ‘watteren’. Dat kost een drietal euro meer, maar het boek zou er een luxueuzere uitstraling door moeten krijgen. Ik heb er alvast eentje besteld en hou jullie op de hoogte.

Belangrijker is ongetwijfeld dat in de categorie ‘Premium’ (dat zijn de hardcover boeken met een bedrukbare kaft) twee nieuwe formaten bij gekomen zijn:

‘Premium – Lounge’:

waar de bladzijden 40 x 30 cm zijn (dus haast A3), zodat een dubbele spread (bv. voor een panorama) al 80 cm breed wordt. Waar blijft de Nikon D3x? Nieuw is ook dat het minimumaantal blz. 16 is, en dat je per 2 blz. kan toevoegen. Vroeger was dat per 8 blz. Handiger om enkel de foto’s die je echt wil in een boek te laten passen, zonder dat je andere, minder goede foto’s moet erbij zetten om de boel ‘op te vullen’.

‘Premium – Style’:

waar de blz. 30 x 30 cm zijn. Dus een vierkant formaat, wat nog altijd mijn favoriet is. Gewoon omdat ik graag met vierkante ‘crops’ werk. De ‘gewone’ vierkante boeken van Fotobuch zijn maar 20 op 20 cm, en dat is soms wat klein om er uit te springen. 30 x 30 is zeker een formaat dat ik in de toekomst eens zal uitproberen.

Wel spijtig dat Fotobuch nog niet de optie geeft om op satiné of glanzend (voor de liefhebbers) te printen. Voorlopig blijft het bij ‘matt only’.