Voor de geïnteresseerden: ik heb een extra sessie ingelast van de workshop ‘From megapixel to mono print’ op dinsdag 29 juni, van 9 tot 17u30 in Gent. Dit is een Masterclass van één dag over digitale zwartwit-conversie in Adobe Lightroom (of Camera Raw: beide zijn identiek qua raw-processing), Adobe Photoshop en daarbuiten.

Meer info vind je hier.

Er zijn nog twee plaatsjes vrij. Interesse? Stuur een mailtje naar info-apestaartje-morethanwords-punt-be. Mocht je interesse hebben om met een groepje fotografen deze workshop in te richten in een ander landsgedeelte: ook daarvoor kan je op dat email-adres terecht!

Selections. If you love making them, then by all means, this blogpost is not for you. If however you’re like 99% of the photographers who prefer shooting to making selections to optimize their pictures, please read on.

Lightroom already has a nifty  – and often overlooked – little feature that allows you to selectively control the luminance, hue and saturation of the different colours in the HSL Panel. It’s called the TAT or Targeted Adjustment Tool °. You activate it by clicking on the symbol with the two concentric circles (encircled in red in the screenshot above). Once activated, two little arrows appear above and below. The TAT-tool allows you to manipulate certain colours without changing others. You just select in the HSL panel the attribute you want to change (Hue, Saturation or Luminance) and then you click a colour on the image and while keeping the mouse button down, you drag the tool up or down, which will result in the corresponding sliders shifting left or right. It’s great for darkening skies, for example. By the way, the TAT tool is also available for B&W conversions, and is very handy to control the greyscale conversion of different colours (i.e. how light or dark those colours will appear in the greyscale image).The only disadvantage is that it will apply the same effect to all occurences of that colour throughout the picture. So, if your subject happens to be wearing a sky-coloured sweater, you will darken that as well.

Luckily, Lightroom, as of version 2, also offers non-destructive local editing tools: the Graduated Filter and the Local Adjustment Brush. The latter even sports an ‘Auto-Mask’ feature, allowing you to paint masks more quickly. But you still have to paint.

This is where Viveza can help. This plugin by Nik Software uses Nik’s patented U-Point technology to intelligently make masks for you. U-Point Technology reduces the almost scientific procedure of making complex masks (ever done Channel Operations in Photoshop, anyone?) to the user-friendly dragging around of a couple of sliders.

You simply set a Control Point on the area you want to edit, you define the size of the area by dragging a slider, and then control the Brightness, Contrast and Saturation. There are even more advanced  selective colour corrections of the Hues, Reds, Greens, Blues and the Warmth.

When I tried Viveza, I immediately liked it’s intuitiveness and it’s speed. The masks it creates are very smooth, and you really have to go into the extremes before you start to see masking artefacts (but then again, if you would make a manual mask, you would have the same problem). In fact, one of the biggest problems in manual masking is to make the mask smooth and ‘believable’, so the picture doesn’t look ‘doctored’. This is where Viveza really shines.

Needless to say, the plugin quickly found it’s way into my workflow. A quick tip here: Viveza renders out a Tiff file, on which you perform your edits. You can set up this file to be 8 or 16 bit (the latter is advised, of course). Because of this, it’s best to use it at the end of your Lightroom workflow, i.e. you first make all the necessary adjustments in Lightroom (working non-destructively as long as possible) and then use Viveza. (There is even a way to include Viveza in the non-destructive workflow, but for that you’ll have to use the Photoshop version of the plugin, see below.)

However, I do (or should I say ‘did’) have a few remarks with Version 1 of the plugin: I lacked an undo-function, for one. I also would have loved to be able to selectively apply ‘Structure’ (which is Nik’s version of ‘Clarity’).

It seems I was not the only one missing those features because, low and behold, this week Nik released Viveza 2, which boasts a number of improvements while maintaining the simple and user-friendly approach and interface. Unlimited undo’s and localized Structure control are but a few of those new features!

You can download the trial version of Viveza here but be warned: it’s highly addictive and trying will probably mean buying . If you like the U-Point technology, and do a lot of Black & White, you might also be interested in Silver Efex Pro, Nik’s B&W conversion software. Because of the streamlined interface, if you know one plugin, you’ll be quickly up to speed with the other as well. I blogged about Silver Efex Pro a while ago.

You can buy Viveza as a separate plugin, which will work with either Lightroom & Photoshop or Aperture & Photoshop. Viveza 2 is priced at 199 €. And while that isn’t exactly cheap, if you’re a demanding amateur or a professional photographer, the software will easily pay itself back by improving your edits and speeding up your workflow. Upgrades from version 1 are 99 € including VAT, or free if you purchased Viveza 1 after september 21, 2009.

You can also buy Viveza as part of the full Plugin Suite, which further includes Silver Efex Pro, Dfine (Noise Reduction), Sharpener Pro (Capture and Output Sharpening) and Colour Efex Pro (a collection of 30 Filters). All programs make use of U-Point Technology.

The Suite, and here’s where the licensing gets a little complicated (more complicated than the actual software, at least – is available in two versions: a Lightroom only or Aperture only version, priced at 299 € including VAT and a Lightroom, Photoshop &  Aperture version, priced at 599 € including VAT.

There are two main advantages to having the Photoshop-enabled version of the Suite:

1. When you use the plugin in Phothoshop, you can fine-tune it’s effects even further by using layer masks
2. (IMHO, this is the most important one). You can apply the settings as a smart filter on a Smart Object. This lets you re-edit your edits in Photoshop in case you should need to. This is something I regularly do, mainly if the edit is not for me but for a client, and if he might want me to change something. Whenever I think that re-edits might be necessary, I use the Photoshop version of the plugin: I simply choose ‘Edit as Smart Object’ from within Lightroom, which opens my Raw File as a Smart Object in Photoshop and then apply Viveza from within Photoshop. The fact that it’s a Smart Object even allows me not only to change Viveza’s settings, but also to double-click on the Smart Object and open up Camera Raw (and change my raw development). Talk about unlimited undoability!

There’s still one thing I would very much love to see in the Photoshop version of the plugin, and that’s the ability to export the masks the plugin creates to Photoshop. Maybe an idea for Viveza 3?

° There’s even a TAT-tool in the curves panel as well, but since this works on global RGB Luminance values, the control it offers is more limited.

I have already said from time to time that I am a user of DxO Optics Pro software. Now that the software is also available as a Lightroom Plugin, I usually also give a short demo during my Lightroom workshops.

DxO actually offers two software packages: DxO Optics Pro and DxO Filmpack. The latter allows users to simulate certain film looks. This article is about Dxo Optics Pro, however. DxO Optics Pro is actually a Raw Converter in itself, but one of a very specific kind: the DxO test lab actually makes test shots of a specific digital SLR with a specific lens, and it repeats this procedure for different focal lengths and different iso-values.

For Example: DxO will test a Nikon D700 with the 24-70 lens at 24 mm, 25 mm, 26 mm, andsoforth. That way, DxO knows the distortion this zoom lens gives at every one of its different focal lengths, in combination with the specified camera body. This knowledge enables the software to counteract or ‘invert’ the distortion in order to deliver an image free of those distortions.

That way problems such as barrel or pincushion distortion and vignetting, can be adressed, turning bent lines back into straight ones. The software also deals with camera-specific noise and differences in lens sharpness between the center and outer edges of a lens, although I find the latter sometimes to be too pronunciated. Fortunately, you can finetune the amount of the effect with a slider.

DxO calls such a Camera-Lens combination a ‘Module‘ and often makes new modules available, also to existing users and cameras. A user of the Standard Version of the software can download the modules for every camera and lens he or she owns.

There is one limit to this, though: the Standard Version only lists ‘DX’-type of DSLRs. If you have a FullFrame DSLR such as a Nikon D700 or D3, or a Canon 5D, you have to invest in the ‘Elite Version’ which at 250 € is about double the price of the Standard Version. Fortunately, Elite users also have access to the Standard Database. So if you own a D300 and a D3, you don’t have to buy both the Elite and the Standard Version.

Experienced Photoshop Users might wonder if they can’t use Photoshop’s Lens Correction Filter. While this is true, the Lens Correction Filter has two main drawbacks. Firstly, it is a generalist filter, that aims to tackle general distortions. Users will often find that dealing with a distortion in one area of an image will lead to distortions elsewhere. Secondly, the Lens Correction Filter has to be applied to every image separately, in order to determine the Filter’s sweet spot for that specific image. (Although theoretically, you could make presets for different lenses and focal lengths). DxO does everything tailor-made and automatically. A difference soon to be noticed when dealing with a large number of images.

Especially photographers of architecture and panorama photographers (who will want to run the DxO corrections before stitching the photographs together) will appreciate the sophisticated and indivualised correction controls, but also Portrait Photographers will be amazed by the differences a corrected image will show, especially when they use their zoom lenses at the extremes (where distortions are usually most noticeable).

Those who find the price to be an obstacle, can get a 33% discount until the end of the year. DxO not only restores lens correction, but now also our plumetting purchasing power. What else could a photographer possibly want? More details on the DxO site.

Hun cola is er niet te zuipen en sommige van hun koeken smaken naar zagemeel. En ook de camera’s die ze doorgaans aanbieden zijn niet van die aard dat ten huize MoreThanWords spontaan Obama-achtige vreugdedansen ontstaan, maar af en toe hebben ze toch iets interessants in hun rekken:

Wie nog steeds Photoshopt en Lightroomt met de muis, zal weten hoe vervelend het is om selecties te maken met dat ding. Wel, vanaf 12 november kan u daar voor een prikje verandering in brengen. Tenminste, als u in de buurt van Nederland woont of een firmawagen hebt.

In de Nederlandse Aldi-filialen kan u immers voor 27,99 € een Wacom Tablet kopen. Het is een modelletje dat al een tijdje niet meer gemaakt wordt, maar het werkt. En ik kan het weten, want ik gebruik het zelf al jaren tot grote tevredenheid. Alleen heeft het mij wat meer dan het dubbele gekost. Ok, Top Model it ain’t, maar, zelfs de kleinste grafische tablet is 100 keer gebruiksvriendelijker dan de beste muis. Een ideaal instapmodelletje, zeg maar, of een tweede, voor uw portable.

En, eens u zo’n tablet gewoon bent, gaat u ze ook buiten Photoshop meer en meer gaan gebruiken. Zo gebruik ik de mijne al jaren om het batterijcompartiment van mijn uurwerk open te prutsen!

Ik wou het – als aanvulling op de interessante thread op Serge’s blog over de kwaliteit van fotoboeken – even hebben over de opmaak ervan: het is een flink karwei, zeker als je het goed wil doen. Sommige leveranciers hebben hun eigen opmaakprogramma, maar vaak is dat – zeker qua tekst-effecten – vrij beperkt. Ik stel in ieder geval vast dat ik er altijd veel langer mee bezig ben dan ik voorzien had. Is het ooit anders in de fotografie?

Vandaar deze mini-enquête:

• Hoe layouten jullie jullie fotoboeken? Met de software van de leverancier (als die al software heeft; Asukabook bv. heeft geen software, die leveren gewoon blanco bestanden), of met Indesign, Illustrator, Photoshop… Microsoft Word, anyone ?
• Hoe lang besteden jullie aan de layout van een gemiddeld fotoboek (vb. een fotoboek van 40 blz., zonder het corrigeren van de foto’s mee te rekenen)
• Hebben jullie al problemen ondervonden met het layouten van fotoboeken en hoe heb je ze opgelost?
• Tips om sneller en efficiënter te werken?

To kick things of, hier alvast mijn eigen ‘workflow’ met een aantal tips…

Fotobuch

Voor snelle & kleinere opdrachten werk ik met Fotobuch en gebruik ik hun software. Je kan die trouwens in het Engels zetten, zodat je niet in de taal van Goethe moet werken (tenzij je graag in die taal werkt, uiteraard…)

De software is goed, heel professioneel en laat je toe om tijdens de opmaak nog bladzijden toe te voegen of van plaats te veranderen, alleen de tekstmogelijkheden zijn wat beperkt. De cover maak ik dan ook meestal op in Photoshop: ik maak een printscreen van het werkblad in de Fotobuch software, en plak die dan in een Photoshop document, herschaal dat naar 300 dpi en stel de opaciteit in op 50%. Zo weet ik waar ik alles (zoals mijn logo e.d.) moet positioneren opdat het goed uit zou komen in de finale layout.

Asukabook

Voor huwelijksalbums gebruik ik liefst Asukabook. Ik heb ook al eens gelonkt naar de oblong boeken van Vakcolor: deze zijn in gesloten toestand 22,5 cm hoog x 45 cm breed, wat een origineel formaat is. Ze klappen overlangs open tot vierkante boeken van 45 x 45 cm. Je hebt een ganse waaier aan afwerkingsmogelijkheden voor de kaft (waaronder een gewatteerde kaft met leder) maar de boeken zijn af fabriek al vrij duur. Ik zal eens een studio sample moeten laten maken (daarvoor geven ze korting), want ik ben ervan overtuigd dat klanten die het boek zien, ertoe aangetrokken zullen worden.

Maar tot nu toe dus Asukabook. Ik ben makkelijk een dag of twee zoet met de layout. Asukabook heeft geen eigen software, maar ze leveren je wel blanco templates met guidelines die tonen wat er in het productieprocédé afgesneden zal worden. Normaliter gaan ze er bij Asukabook van uit dat je de pagina’s in Photoshop layout, maar ik vind dat nogal onhandig. Dus heb ik de pagina’s en de guides ‘nagemaakt’ in Indesign. Ik doe dan de layout in Indesign en exporteer op het einde van de layout de files als JPG’s, waarna ik ze via het Place commando plaats in de blanco PSD & JPG bestanden die Asukabook per type van boek aanlevert. Deze laatste place-stap zorgt ervoor dat kleurinstellingen ook juist zijn. Je kan trouwens een icc-profiel downloaden om je betanden te softproofen.

Wel had ik de laatste keer een probleem dat sommige jpg’s niet netjes geëxporteerd waren. Er waren minuscule streepjes in… wat mij nog flink wat retouche-werk in photoshop opleverde. Zijn er nog die dat probleem meemaken? UPDATE: ook vandaag ging het weer mis met de JPG-export: horizontale witte lijnen van een of twee pixels breed over de volledige breedte van sommige pagina’s. Ik heb opnieuw geëxporteerd, dit maal als EPS-bestand (leave colors unchanged) en dit leek wel te lukken.

Ziezo, tot zover mijn workflow. Nu is ‘t aan jullie

‘t Kan snel gaan in fotografie-land: een paar maanden geleden zag het ernaar uit dat alle ingenieurs bij Canon in een collectieve winterslaap zaten, en stal Nikon de show met de D3, de D300, de D700 en de D90. En kijk, net als ze bij Nikon waarschijnlijk denken dat de tegenpartij in de touwen hangt en naar de handdoek grijpt om ‘m in de ring te gooien, blijkt dat een schijnbeweging te zijn en krijgt Nikon een oplawaai van jewelste in de vorm van de Canon Eos 5D Mk II. Het ziet er dus naar uit dat de volgende ronde eraan komt…

De specs van de Eos zijn alvast veelbelovend, al moeten we natuurlijk nog zien of de autofocus en de low-light kwaliteit op hetzelfde niveau als de Nikons staan.

• 21 Megapixel
• Zelfde ISO-range als de D700 / D3 (maar startend van ISO 100)
• Video opname modus, met de mogelijkheid een externe micro aan te sluiten.

En… pikant detail: de lanceringsprijs is dezelfde als die van de D700: 2.499 € btw inclusief. Wat toch wel heel scherp is. Volgens mij is dit ook goed nieuws voor Nikon-mensen: Nikon zal met de prijszetting van de te verwachten D3x (die nu wel héél dringend zijn intrede mag gaan doen) toch wel moeten opletten om niet té veel boven deze prijzen te gaan… Hetgeen dan weer een neerwaartse druk zal geven op de prijzen van de D700 en de D3. Slecht nieuws voor wie er al een had (alhoewel, je hebt er ondertussen het genot van gehad, en genieten is het, met zo’n camera), goed nieuws voor wie er eentje wil kopen.

Toch mankeert de nieuwe 5D op het eerste gezicht alvast één ding dat de D700 wel heeft, en dat is de ingebouwde flitser. Nu zijn er puristen die een ingebouwde flits op een prof-camera als de D700 maar niks vinden… Ik vind ‘m vooral interessant om binnenshuis (of buitenshuis met niet teveel zonlicht) de ingebouwde flits te gebruiken als Commander voor een remote flits. Met de Canon moet je ofwel een aparte commander-unit, ofwel een aparte Speedlite, ofwel een Pocket-wizard gebruiken…

Ok, we komen stilaan aan het eind van deze haast encyclopedische benadering van digitale korrel in Photoshop. Maar toch wil ik u nog twee andere manieren om de korrelstructuur van film te simuleren, meegeven: een goedkope (maar goeie) en een betalende (met plugins).

Beginnen we met de goedkope versie: enige tijd geleden had het Engelse Foto-tijdschrift Digital Photo – één van de betere uit de enorme waaier aan Engelstalige tijdschriften – een speciale DVD-bijlage. Nu is zo’n bijlage meestal een verplicht nummertje (tijdschriften met DVD’s verkopen nu eenmaal meer dan tijdschriften zonder DVD’s, en wat op die DVD’s staat, valt meestal onder de categorie ‘overschotjes die zelfs de hond niet meer lust’. Die specifieke DVD had echter iets interessants: ze waren bij Digital Photo op het idee gekomen om een gewone grijskaart te fotograferen met verschillende soorten film: Fuji, Ilford, … van verschillende ASA-waarde (dat is analoge fotografentaal voor ISO-waarde). Op die manier bekwamen ze eigenlijk een foto van de korrelstructuur van een film. Die negatieven hebben ze ingescand en op de DVD gezet. Op de download-pagina van mijn blog vind je er enkele, met vriendelijke toestemming van de hoofdredacteur van Digital Photo.

Je bewaart ze gewoon op een plaats op je computer. Het beste is om ze in een bestand te zetten via het ‘Place’ commando onder het ‘File’ menu. Dan schaal je ze tot ze passen bij je bestand, en verander je de blending mode naar Overlay of Soft Light of Hard Light: je zal zien dat de korrelstructuur nog veel mooier oogt dan de vorige technieken, gewoon omdat hij écht is. En als je kan kiezen tussen écht of Photoshop, is écht bijna altijd beter.

Uiteraard kan je hier ook weer een action van maken, maar dat laat ik aan je inspiratie over, want alles hangt natuurlijk af van waar je het bestand op je harde schijf bewaart.

Tenslotte nog dit: er bestaan ook plugins die digitaal filmkorrel simuleren. Ik heb er nog niet veel gebruik van gemaakt, maar wie wil experimenteren kan eens kijken bij DxO Filmpack (dat ook diverse ontwikkelmethodes zoals Cross-Processing simuleert) en bij ImageGnomic RealGrain. Van beide programma’s zijn trial versies beschikbaar. Hé, als die trial-versie niet gewatermerkt is, zou een slimmerik zelfs kunnen op het idee komen om de verschillende korrelstructuren toe te passen op een 50% grijs bestand, al die bestanden op zijn computer opslaan met een zinnige naam (die slimmerik zou bv. de naam van de gesimuleerde film kunnen kiezen) en dat bestandje dan gewoon plaatsen via het File -> Place commando zoals we in de vorige post uitgelegd hebben.

Er zijn zo van die dagen die je doen denken dat alles met alles verbonden is: eerder op de dag van het optreden van Leonard Cohen had ik een affiche gezien voor de tentoonstelling ‘What Remains’ van de Amerikaanse fotografe Sally Mann. Ze is bekend van ondermeer de prachtige (maar door puriteins Amerika niet altijd even geapprecieerde) portretten van haar kinderen.

Sally is Old School: voor sommige reeksen werkt ze met een gigantische oude camera met gebroken lenzen. Sommige foto’s werden met theevlekken besmeurd, om ze extra patine te geven. Indrukwekkend, alhoewel niet echt my cup of – euh – tea, waren de foto’s van decomposerende lijken, afkomstig van mensen die hun lichaam ter beschikking van de wetenschap hadden gesteld. In een test – die voor de forensische pathologie (Silent Witness anyone?) van nut zou zijn – werden hun lichamen in een veld verspreid, om de invloed van de natuurelementen op de ontbinding na te gaan. Het wet-plate ontwikkelprocédé, daterend uit het jaar 1850, dat Sally voor sommige foto’s gebruikt, is zeer kritisch en moet snel gebeuren, zodat ze een klein labo installeerde in haar truck.

In een documentaire die geprojecteerd werd tijdens de tentoonstelling, had Sally het over haar voorliefde voor die oude processen en de typische geuren ervan. ‘What’s the smell of digital?’, schamperde ze over het volgens haar te steriele karakter van de digitale fotografie… Ze zou eens moeten weten dat er tussen de photoshop filters van OnOne een filtertje zit dat het effect simuleert van het tonen van een foto met… thee.

Toen ik na de tentoonstelling even de boekenshop van het museum binnenwandelde, en door een van Sally’s boeken bladerde, viel mijn oog plots op… de Deense versie van ‘The Book Of Longing’ van… Leonard Cohen. Er zijn zo van die dagen…

Je hebt dus je Photoshop opgestart. Je vloekt omdat die nieuwe iMAC er volgens jou veel te lang over doet. ‘Dan had je maar die onnozele Windows Vista niet moeten bootcampen op mijn veel betere Mac-architectuur’, sputtert je iMAC, die, zoals zijn afkomst voorschrijft, niet om enig superioriteitsgevoel verlegen zit. ‘Ga jij me dan een Mac-Creative Suite licentie cadeau doen?’, sneer je terug, vooraleer je bedenkt dat met computers proberen praten nog nooit iemand goed gedaan heeft. Vraag maar na in het nog nasmeulende Flanders Language Valley.

Je begint met op de foto de vuilzakken buiten te zetten (als je later trots het eindresultaat aan je vriendin zal tonen, zal deze zeggen dat je beter thuis de echte vuilzakken had buiten gezet). Daartoe gebruik je niet het gewone kloonstempeltje, maar het perspectief-kloongereedschap in het vanishing point filter. Immers, de witte tegeltjes hebben een zeker perspectief, en het vanishing point filter laat je toe om dat perspectief te simuleren terwijl je kloont. Je probeert ook het aanrecht wat op te smukken. Dat lukt maar half, maar in dit geval is dat niet zo erg want het zaakje moet toch nog onscherp gemaakt worden. Je moet in Photoshop nooit meer werk verrichten dan finaal nodig is. Wat dat betreft lijkt Photoshop aardig op de echte wereld. Je samplet de kleur van de bruine tegelvoegen met het pipetje, en trekt een paar digitale voegen op het net opgepoetste aanrecht.

Dan is het tijd voor het serieuze werk: de truc met het diafragma. Het (redelijk) nieuwe lens blur filter in Photoshop heeft beperkte scherptediepte simuleren een stuk eenvoudiger gemaakt. Het belangrijkste is dat je een geloofwaardige ‘depth map’ maakt: dat is een grijswaarden-kanaal dat aan het lens-blur filter zegt welke delen scherp moeten blijven (wit), welke delen onscherp moeten worden volgens de waarden in het dialoogvenster aangegeven (zwart) en welke daartussenin geblurd moeten worden (grijs).

Met je nieuwe speelgoed (de plugin-suite van OnOne ) probeer je of die MaskPro nu echt zoveel beter is dan de gewone selectiegereedschappen in Photoshop. Je conclusie is dat het in ieder geval veel moeilijker is dan die promofilmpjes laten geloven. Na enig gesukkel slaag je er toch in de drie jongens te selecteren. Die selectie sla je op als een alfa-kanaal in het kanalenpalet. Normaal zou de kous nu al af kunnen zijn, zeker voor iets onbelangrijks als een fotootje in een persoonlijk fotoboek, maar omdat je denkt dat je hier nog een tutorial voor je weblog van wil maken, ga je een stapje verder: in plaats van de foto op te delen in twee vlakken: voorgrond (scherp) en achtergrond (onscherp) maak je nog een derde vlak erbij: de onderkant van de kasten: deze liggen immers tussen de jongens en de achtergrond in. In het dieptemasker zullen ze grijs zijn. Je had nog een stapje verder kunnen gaan door het lichtgrijze vlak naar boven toe te blurren (om zo het verschil in diepte van het aanrecht te simuleren) maar je denkt dat je er op de duur zoveel tijd kan insteken dat het eenvoudiger is om terug naar Marokko te gaan en de foto opnieuw te nemen… Het is zoals altijd ‘better to get it right in camera’…

Je maakt van het dieptemasker nogmaals gebruik om de achtergrondkleuren wat te desatureren. Vervolgens pas je nog een trucje toe dat zo oud als de straat is, maar meestal mooie resultaten geeft: het soft focus effect. Dit bestaat erin dat je een geblurde kopie van een laag in Overlay blendmodus over de bestaande laag zet. Dat resulteert in een zacht gloeiend effect dat niet alleen aangenaam oogt maar ook een aantal onvolkomenheden maskeert. Je denkt dat je daar eens een aparte post zal over schrijven, want het nadeel van de techniek is dat donkere kleuren snel de neiging krijgen om toe te lopen. Iets wat je kan verhelpen door een paar eenvoudige instellingen aan te passen. Het geheel leent zich trouwens uitstekend om er een kleine ‘action’ (in de Nederlandse Photoshop weinig daadkrachtig als ‘handeling’ vertaald) rond te maken. ‘Alweer voer voor een andere post’, denk je.

Tegen het overbelichte raam is geen kruid gewassen. Zelfs een raw file zou in Camera Raw niet te redden geweest zijn. En ook de fototas is moeilijk weg te klonen wegens gebrek aan donormateriaal in de omgeving. Dus besluit je de grote middelen in te zetten, en de foto bij te croppen tot een vierkant exemplaar. Je haalt nog een extra trucje uit je mouw: het noise-trucje: als je een beeld intensief gephotoshopt hebt, en zeker als je verschillende blur-effecten toegepast hebt, krijg je een verschil in ruisstructuur tussen de onbewerkte delen en de bewerkte delen, die er veel te ’smooth’ gaan uitzien. Je kan in het lens-blur filter ruis toevoegen, maar het is beter om het apart te doen. De snelste manier is te alt-klikken op het nieuwe laag icoon, en daar te kiezen voor ‘Overlay’ blend mode en ‘Fill with overlay neutral color’ aan te vinken. Op het eerste gezicht zal er niets veranderen, maar na het toepassen van Filter -> Noise -> Add Noise (eventueel gevolgd door een héél klein beetje (0,25 of 0,5 px) Gaussian Blur om de zaak wat minder scherp te laten lijken) zal er een soort van digitale ruis over je beeld gekomen zijn, die het gephotoshopt karakter wat onderdrukt.

Je bedenkt dat dit ook een schitterende manier is om de digitale artefacten van vergrotingen mee te camoufleren. Vreemd genoeg geeft de ruis (die na de vergroting wordt toegepast en dus niet méé vergroot en vervormd wordt) immers een idee van scherpte. Bovendien kan je de boel nog flexibeler maken door te werken met Smart Filters. ‘Allemaal voer voor een volgende tutorial’, denk je.

Je bekijkt het finale resultaat en denkt. Hmm, misschien is die achtergrond iets té veel geblurd…

En je doet wat je altijd doet als je niet 100% tevreden bent van het resultaat: je converteert de boel naar zwart-wit. En je gaat de vuilbakken buiten zetten.