Turkije. Een onooglijk bergdorpje bij valavond. In the middle of the middle of nowhere. De argeloze toerist zou een gepensioneerde truck zien, een kiekje schieten, en verder gaan, op zoek naar de dichtsbijzijnde kebab-tent.
De fotograaf ziet… een schat aan mogelijkheden. Hij ziet de verweerde verf op de laadbak van de truck en denkt: ‘hmm, interessante achtergrond voor een portret’.
(links: natuurlijk licht; rechts: strijklicht van een SB-900 met gele gel: blauw + geel geeft groen)
Maar hij is nog niet tevreden. Hij diept uit zijn fietstas een SB-900 Nikon flits en een Manfrotto Justin Clamp op, en bevestigt het combo aan de truck. Het strijklicht van de flits geeft nog meer diepte aan de textuur van de afbladderende verf.
Toevallig komt een kandidaat-model aangewandeld. Of moeten we zeggen: gestrompeld. De man lijkt immers wat onder invloed, al mag dat van Mohammed eigenlijk niet. Als straf wordt hij tegen de truck geplaatst en gefusilleerd… met de Nikon D700.
Even later komt een bevallige deerne langs. Duidelijk een toeriste die net als de fotograaf in dit door God en Allah vergeten boerengat aanbeland is. Ook zij defileert voor de truck. De fotograaf merkt dat het strijklicht iets te parallel met de wand van de truck loopt. Mooi voor de textuur van de verf, maar het gezicht van het model wordt daardoor in een split-lighting patroon belicht, en dat is voor het vrouwelijke model alles behalve flatterend. Een light stand is er niet. En de enige Voice Activated Light Stand die Nederlans begrijpt, staat al voor de lens.
Creativiteit wordt geboren in tijden van schaarste. Ik zei het hier al.
De fotograaf zwaait een deur van de gammele truck open en bevestigt de flits daaraan. Dat zorgt voor een schuinere invalshoek van het licht, waardoor ook de linkerzijde van het gezicht van het model een streepje licht vangt.
Heb dit relaas met plezier gelezen.
Knap dat je modellen bereid vind. Ik zou alleen al moeite hebben ze dat te vragen, maar ik zie nu dat als je maar durft, het wel voor elkaar komt.
Ik heb ook een bepaalde ‘angst’ moeten overwinnen, maar het lukt steeds beter… Grappig eigenlijk: de mensen zijn bang van de fotograaf en de fotograaf is bang van de mensen. De grootste problemen die ik ondervind zijn communicatie: ‘kin een beetje omhoog’ of ‘naar rechts kijken en met je ogen terug naar mij’… Dingen die je als fotograaf gewoon vindt zijn hier niet zo evident. Meer in de volgende blogpost daarover.
Ik ben ook een beetje van strategie veranderd, en speel nu op nieuwsgierigheid: als er ééntje zijn foto heeft laten maken, volgt de rest snel, zeker omdat ik de mensen een afdrukje uit de Polaroid Pogo meegeef. In plaats van het zelf te moeten vragen, bieden de modellen zich dan spontaan aan…
de tweede, van de deerne, spreekt toch veel minder aan dan de eerste, vind ik. Die eerste daar zit iets in, dat roept verhalen op. De tweede blijft wat vlak en ik kan niet goed thuisbrengen wat de jufvrouw aan die achtergrond doet… Maar jij bent natuurlijk meer met het technische verhaal bezig en ik met het resultaat. Ik zou beter heel heel goed opletten als jij iets vertelt, want het is ontzettend boeiend. Maar ik ben nog bijlange zo ver niet…
Ik geef je volkomen gelijk. Dit harde licht en de textuur van de verf passen sowieso beter bij de karakteristieke mannenkop. Maar het voordeel van de deerne is dat ze Nederlands praat en ik dus makkelijker kan zeggen welke pose ze moet aannemen. Iets wat met de Turkse kandidaat-geportretteerden vooralsnog niet zo vlot wil verlopen…