Vriendelijke groet,
Gabin

Ik wilde niet echt meer reageren op jouw reactie omdat het dan toch maar op en af gaat, behalve misschien het laatste daarin omdat je dat persoonlijk nam. Het is natuurlijk niet mijn bedoeling om mensen het recht te ontzeggen dingen te publiceren. Wat ik wil zeggen is dat het niet is omdat iets kan gepubliceerd worden, het ook moet gepubliceerd worden. Neem de analogie van boeken: kijk eens wat voor boeken in de Vlaamse boekhandel tegenwoordig verkocht worden: biografieën van Bart Wellens, Tom Boonen, Justine Henin, allerlei voetballers, enzovoort, en een hoop boeken over de meest onzinnige dingen. Ik zou nooit willen dat die dingen verboden worden, maar moeten ze ook gepubliceerd worden, enkel en alleen om snel wat geld binnen te rijven? Ik zou veel liever zien dat er minder gepubliceerd wordt, maar dat er meer focus komt op de kwaliteit van publicatie. Eeuwen geleden was het enorm moeilijk om iets te publiceren en moest je dus eerst zorgen dat je echt iets heel bijzonders had. Nu is het zo belachelijk eenvoudig geworden om iets te publiceren dat iedereen vanalles publiceert, en er bij wijze van spreken niet meer over nadenkt, waardoor de gemiddelde kwaliteit van het gepubliceerde onherroepelijk verwatert.
Ik realiseer me net dat ik nu ook iets publiceer door dit te schrijven (en ongetwijfeld ook van bedenkelijke kwaliteit), dus ik stop er maar weer eens mee. Maar neem dit niet persoonlijk, dit was meer een algemeen statement.
Het beste!

Vind ik dat je goede foto’s hebt en toont? Jazeker. Ik vind ze in elk geval een stuk beter dan degene die ik op mijn blog smijt. En waarvan ik niet pretendeer dat ze aan de hoogste esthetische eisen zouden voldoen. Maar daarvoor post ik ze ook niet. En wie zijn toevlucht neemt tot het internet om alleen de foto’s te zien, moet misschien eens nadenken over met welk medium foto’s het best tot hun recht komen.

Staat deze blog in mijn RSS voor de goede foto’s? Neen. Ik volg deze blog omdat hij exact doet wat hij belooft: kennis meedelen aan mensen zoals ik. Iets wat ik in het algemeen te weinig zie op het internet: fotografen die anderen een kijkje gunnen in hun interne keuken. Hoe ze van een beeld uit de camera een foto voor publicatie maken. Die me vertellen welke beslissingen ze nemen, waarom ze dat doen en op welke manier ze dat doen. Dat is geen gebrek aan zelfkritiek, dat vergt een vorm van generositeit die je maar zelden tegenkomt. Iets ik, met ongetwijfeld het gros van de bezoekers van deze blog, alleen maar heel hard kunnen appreciëren.

Ik zou een foto zelf niet zo doorgedreven bewerken, tenzij ik echt effectbejag wil nastreven (dan moet ik het ook nog kunnen, natuurlijk). Maar toch is dit een blogpost waar ik zelf heel wat kan uithalen. Dat vind ik fantastisch, iemand die je de kans geeft om mee te denken.

Bedankt voor deze post. En de reactie van Jan met het wederwoord van Piet vond ik ook een heel interessante discussie. Laat ze dus maar komen, die foto’s die “niet goed” zijn. Zolang ik aan de uitleg erbij maar evenveel heb!

2) De achtergrond en het grote diafragma:
Ik kies – bewust – voor landschap omdat ik de muur en de textuur van de muur erbij wil. Om die reden kies ik ook voor een kleine lensopening. Ik weet dat met een grote lensopening fraaie portretten te maken vallen (ik heb over het onderwerp een ganse blogpost vol geschreven) maar hier wil ik de textuur van en de barst in de muur. Een grote lensopening zoals jij suggereert, zou die barst reduceren tot een grijzig, vlekkerig, storend iets. Zeker als ik de jongen verder van de muur zou laten poseren. Wat overigens niet mogelijk was, gezien hij dan in volle daglicht (nu stond hij onder een soort van afdak) zou komen te staan.
Er is nog een tweede reden dat ik een groot diafragma kies: ik werk met een flits in mijn linkerhand. Mijn synchronisatietijd is dus 1/250e seconde. Een diafragma van 1.8 zou met dit daglicht een sluitertijd van ongeveer 1/4.000 seconde vereist hebben. Daar weet mijn flits, zelfs op high-speed synch, geen raad mee. Ik heb de lens die jij suggereert zelfs mee, maar zelfs al wou en kon ik die op dat moment van de dag gebruiken, dan nog zou ik dat niet gedaan hebben. Want tegen de tijd dat ik ze op de camera gemonteerd had, waren de jongen en dus de foto gaan vliegen.
Tot zover de foto, en wat en waarom ik als fotograaf beslist heb binnen de 15 seconden die ik had.

3) Bescheidenheid
Je zegt dat ik er met trots en weinig bescheidenheid over spreek, terwijl ik net zelf aangeef in de blogpost dat de foto niet helemaal gelukt was zoals ik ‘m voor ogen had.

4) De post-processing:
Die is volgens jou nutteloos omdat de foto zelf niets waard was.
Ik geef je gelijk (ik ben de kwaadste nog niet) dat ik bij de post-processing erover ben gegaan wat de saturatie van de kleuren in het algemeen en het jasje in het bijzonder betreft. (Dat had ik al opgemerkt bij de vorige comment). Ook het contrast mocht misschien wat minder.

Je vindt de vignettering niet goed. Ik wel, in deze context. Ons beider goed recht, me dunkt. Deze blog gaat over Lightroom & Photoshop en dan lijkt het me ook maar logisch dat er soms ‘Lightroom om de Lightroom’ en ‘Photoshop om de Photoshop’ gedaan wordt, gewoon om te tonen dat bepaalde mogelijkheden er zijn. Waarna het iedereen vrij staat om die mogelijkheden te gebruiken – of te ‘misbruiken’ – zoals hij wil.

In het tweede deel van je comment trek je de zaken wijder open naar de overvloed aan niet-kwalitatieve foto’s die mensen online zetten. Ook dat lijkt me hun recht. Net als het jouw recht is om daarop kritiek te hebben. Je refereert naar algemene fotografische bouwstenen zoals compositie, kleur en scherptediepte. (Zaken die ik tijdens mijn fotografie-opleiding uiteraard ook geleerd heb). Maar het zijn maar bouwstenen en het staat iedereen vrij om met die bouwstenen het huis van zijn dromen te bouwen. Zelfs al is dat huis voor jou een nachtmerrie en vind jij het bouwproces eerder een bouwovertreding.

Ik heb dus geen probleem met je opmerkingen, die ik, zoals je hoopt, als opbouwende kritiek aanzie: ik haal er uit wat ik belangrijk vind (overdreven saturatie en contrast) en leg naast me neer waar ik het niet mee eens ben.
Maar, waar ik dan weer wel een probleem mee heb, is de zin ‘Als je een beetje zin voor zelfkritiek hebt, zet je zo’n beelden niet online’. Ik heb dit beeld online gezet omdat het voldeed aan mijn esthetische en kwaliteitseisen. Blijkbaar niet aan de jouwe. Maar… moet ik dan iets niet online zetten omdat het niet aan de algemene fotografische regels voldoet (in dat geval mogen een aantal gerespecteerde fotografen – waarmee ik me overigens geenszins wil vergelijken – ook meteen hun website sluiten) of… omdat het niet voldoet aan de principes van wat volgens jou een goede foto is, en dus aan jouw esthetische smaak?

Van mij mag elke fotograaf de foto’s publiceren die hij wil, om de redenen die hij wil. In het beste geval leer ik daarvan iets bij over hoe het ‘moet’, in het slechtste geval over hoe het ‘niet moet’. Maar wie zijn wij om een ander, uit algemene of onze eigen esthetische overwegingen, het recht te ontzeggen om zijn foto’s online te zetten, ongeacht wat zijn motivatie daartoe is?

In het algemeen vind ik dat er soms toch veel slechte foto’s op internet komen met weinig zin voor zelfkritiek. Als je een beetje zin voor zelfkritiek hebt, zet je dit soort foto’s toch niet online. Er wordt zo op technische toestanden gefocused dat mensen zich gewoon niet meer afvragen: is dit wel een goeie foto? Is de compositie juist, de scherpediepte, de kleuren.

Ik zie dit zo vaak op internet, mensen voelen de onweerstaanbare drang om hun ‘werk’ aan de wereld te tonen, en blijven dit ook maar doen omdat ze er bijna alleen goeie commentaar op krijgen. Het is op de één of andere manier not done om kritiek te geven. Met het gevolg dat er maar blogs bijkomen en de hoeveelheid slechte foto’s niet meer te overzien is.
U werkt blijkbaar professioneel met photoshop, maar ik zou u nooit een foto van mij in handen geven als ik zie met hoeveel trots en hoe weinig bescheidenheid u over deze foto spreekt. Photoshop of Lightroom zijn geen doel op zich, het zijn maar hulpmiddelen die soms handig kunnen zijn. En bij een slechte foto als deze zijn ze gewoon irrelevant en tijdverspilling.
Ik hoop dat je dit nog steeds als opbouwende kritiek gaat zien. Misschien komt het zo niet over, maar ik heb er soms mijn buik van vol als ik zie hoe slechte foto’s op blogs opgehemeld worden. Daar heeft niemand wat aan. Een eerlijke mening lijkt me waardevoller.
Met vriendelijke groeten