MoreThanWords: a travel story

A couple of months ago, Belgian Travel Magazine ‘Grande’ launched a travel story contest. Mrs. MoreThanWords’ s story (she does the writing while I do the snappin’) about our journey by train from Turkey to Iran on the Trans Asya Ekspresi has made it to the top-10, and has been published. You can vote her story all the way to the first place.

So here’s where the shameless plugging/begging kicks in : in order to be the overall winner, her story ‘Thee op de trein’ (‘Tea on the train’) needs to get as many e-votes as possible. So if you would like to help Mrs. MoreThanWords to a win the grand prize (a brand new Nikon D3000 so maybe next year she’ll enter the magazine’s photo contest and win a fountain pen ), please vote before november 18th by clicking this link, which will open your email client with all the necessary stuff already filled out for you. (I figured that if I’m begging, I might as well do it the customer-friendly way… ) You just have to hit the ‘send button’ and then sink back in your chair, feeling all good & warm about yourself for helping out !

If you work with web-based mail, you can send an email to 100@grande.be. The subject should read: verhaal 5: Thee op de trein (no need for anything else).

Below, those of you who know Dutch will find the original story (‘Red Wine on the Trans Asya Ekspresi’) – the published version is slightly lower on alcohol . At first I wanted to put up a translation as well, but my English is not good enough to translate the fine nuances. It would be like exporting a 12 megapixel Raw file to a highly compressed and downsampled JPG before printing it at poster-size.

Rode wijn op de Trans Asya Ekspresi

‘Why?’ had de Turkse verkoper niet begrijpend gevraagd. Ik had hem verteld dat we de volgende dag naar Iran zouden reizen. Die toelichting was nodig, want wat hem voordien verbijsterde, was het feit dat ik een regenjas kocht, waarvan ik vroeg om een extra knoop aan de halssluiting te zetten en de mouwen te verlengen. Bovendien was de jas met zijn maat 48 duidelijk enkele maten te groot. Van het elegante model bleef niets over. Maar elegantie was het laatste van mijn zorgen. Dit tenue zou me de komende zes weken in de eerste plaats moeten behoeden voor zweepslagen. De Turkse verkoper keek meewarig.

De historische Trans Asya Ekspresi brengt ons naar het land waar het huis van de moskee staat, waar meer dan 500 jaar voor Chr. het schitterende Persepolis complex gebouwd werd, waar de boeken versierd zijn met miniaturen en de zijden tapijten verhalen vertellen… Iran. De treinrit is een once-in-a-lifetimeervaring. De Trans Asya Ekspresi legt één keer per week 3059 kilometer af tussen Instanbul en Teheran. Wij reizen iets meer dan de helft daarvan mee. Het begint goed, als de charmante trein -weliswaar met 2,5u vertraging- in het Turkse Cappadocië vertrekt. Iraanse medepassagiers glimlachen en loodsen ons naar een leeg slaapcompartiment. We negeren de etensresten van vorige reizigers en genieten van een défilé van donkergroene bergen, gele bloemenvelden, meren en modderkleurige rivieren. Kleine dorpjes in de verte, waarvan de zilveren koepel van de moskee weerkaatst in de namiddagzon. De ritmische cadans van de trein wiegt ons in slaap. Of is het het laatste Turkse pintje?

De volgende ochtend, wanneer ik van een stop in een stationnetje profiteer om koekjes te kopen, maak ik kennis met onze Iraanse buurjongens. We worden prompt –in gebarentaal- uitgenodigd op de thee en de jongemannen bombarderen een leeg compartiment tot theesalon. Bij de thee krijgen we grote, diamanten brokken suiker, gearomatiseerd met sinaasappel. We leggen ze, net als onze gastheren, onder de tong om ze te laten smelten met de hete thee. Terwijl militairen, douaniers, politieagenten en andere geüniformde ego’s in de gangen van het smalle treinstel strijden om de hoogste decibels, delen wij nog een glas rode wijn met de vrienden. Ondertussen rijdt de trein zijn aankomstuur ver voorbij.

‘Why?’ denken wij, net als de Turkse prêt-à-porter verkoper, als we na twee dagen en een ferrytocht
geanimeerd door een plaatselijke verkoper van de shoplijn, op een bijna verlaten Iraans perron staan. Ik in mijn Inspector Colombo outfit met een plakkerige sjaal op mijn hoofd en mijn wederhelft met een slaaptekort groter dan zijn enthousiasme. Dan zien we wat verder een veld vol rode klaprozen, krijgen we zoete thee aangeboden van een politiecommissaris en horen we in de verte melancholische muziek. En dan weten we het weer: voor zoveel poëzie en couleur locale heeft een mens al eens wat nachtrust, een dieet van droge koekjes en 48u zonder douche of stromend water veil.