Ik ben geen grote fan van Frans chanson. Nog minder ben ik fan van tourbussen, zoals u hier al kon nagaan. Statistisch gezien is er dus maar een kleine kans dat een Frans chanson, komende uit een tourbus mij kan bekoren. En toch…
Ik wilde de zonsondergang in Cappadociës Zelve Vallei gaan fotograferen en had daarvoor speciaal een ommetje van 20 kilometer met de fiets veil. Op de terugweg, de zon was al flink gaan zakken, zag ik in de hoogte nog een viewpoint, compleet met tourbus en al. De ingebouwde flitsjes van compactcamera’s schitterden als vuurvliegjes in de opkomende nacht. Al van ver hoorde ik de muziek… ‘C’est un beau roman, c’est une belle histoire. C’est une romance d’aujourd’hui…’ aanzwellen uit de luidsprekers van de bus. Plotseling vielen alle stukjes van de puzzel in elkaar: het prachtige landschap, de luwte van de avondlucht en… een onvervalste Franse tear jearker.
Boven aangekomen knutselde ik nog snel m’n statiefje in elkaar, alhoewel het beste van de zonsondergang al verdwenen was (dat heb je als je met de fiets zonsondergangen gaat fotograferen: de zon gaat sneller onder dan jij bergop fietsen kan). Een man vroeg me of ik ‘a professional photographer’ was. ‘Half professional and half crazy’, antwoordde ik, wijzend op de zware Ortlieb-fietstas met fotomateriaal. De man stond op het punt gefotografeerd te worden door een vriend… met een gsm. Call me old fashioned, maar een gsm dient om te telefoneren, desnoods te sms’en maar foto’s te nemen? Niet dat iederéén moet rondrijden met een flitsparaplu in zijn fietstas maar fotograferen met een telefoon? Nou…
‘Do you want me to take your picture?’, vroeg ik. Twee minuten later was de vriend gepromoveerd tot Voice Activated Lightstand en had hij een SB-900 met een flitsparaplu in zijn handen, een stuk minder gevaarlijk materiaal dan een telefoon, als het op foto’s maken aankomt.
Toen de man me zijn kaartje met zijn email adres gaf, bleek dat hij Ere-Consul aan de Franse ambassade was. Een hoge pief op een hoog viewpoint. Zo hoort het. Seconden later draaide de tourbus terug de helling af. Michel Fugain verdronk in het geronk van dieselmotoren. ‘Ils se sont trouvés au bord du chemin, sur l’autoroute des vacances’…
Hieronder het originele beeld. Omdat het beste van de vallei al in de schaduw lag, was in Lightroom een flinke scheut Fill Light nodig om wat detail in de achtergrond te krijgen. Door vierkant te cadreren kreeg het personage terug de overhand op het landschap. Prijzen zal deze foto ongetwijfeld niet winnen, but it sure beats a cellphone pic any time…
{ 4 comments… read them below or add one }
Zo zie je maar … consuls zijn ook maar gewone mensen.
Een ere-consul is eigenlijk niet zo’n hoge pief hoor.
In landen waar er geen echt consulaat/ambassade aanwezig is kan elke Belg die daar permanent verblijft zich kandidaat stellen als ere-consul. Eigenlijk ben je dan gewoon aanspreekpunt voor Belgen in dat land en mag je op koningsdag een receptie organiseren
ik betwijfel of je ook maar enige rechten van diplomatiek personeel geniet
Alweer een illusie armer
Je hebt er in ieder geval een vriend bij! Wedden dat je hem steeds mag contacteren met één of andere vraag? Mooie foto!