… de Nikon GP-1 GPS.
Nikon maakt niet alleen fantastische camera’s en lenzen; ze maken ook schitterende accessoires: hun flitsen zijn state-of-the-art en hun Creative Lighting System is een zegen om mee te werken (meer daarover in een latere post).
Onlangs hield Nikon een nieuw accessoire boven de doopvont: de GP-1 GPS ontvanger. Met het oog op www.portraitsofasia.be was ik al langer op zoek naar een goed GPS-systeem. Er zijn, wat camera’s betreft, grosso modo twee systemen.
Het eerste (oudste) systeem is dat van data-logging: het idee is dat je een kleine gps meeneemt, en de klok van de gps synchroon afstelt met die van je camera. Je zet de gps aan op het begin van je shooting day, neemt foto’s, en op het einde van de dag ‘merge’ je dan de gps-gegevens met de foto’s via specifieke software. Omdat ik nogal vergeetachtig/onhandig/ongeorganiseerd ben, heb ik dit systeem vrij snel afgeschreven. Niet alleen moet de tijd immers mooi synchroon zijn tussen camera en gps, maar de extra omweg via software op het einde van de dag en het feit dat je weer een ander toestel hebt waarvan je de batterij in het oog moet houden, vond ik minder interessant. Bovendien zijn sommige van die software-programma’s JPG-only, en voor een Raw-afficionado als mezelf is dat een big nono.
De tweede manier van gps-encoding is de rechtstreekse, en wat mij betreft de enige goede. Hier is de GPS verbonden met de camera (bij mijn D700 via de 10-pin adapter waar je ook de afstandsbediening kan op aansluiten), zodat de GPS-coördinaten in real time en onmiddellijk opgeslagen worden in het NEF (Nikon’s Raw-bestand) of JPG-bestand. Er zijn verschillende fabrikanten van dergelijke ontvangertjes, maar ik heb geopteerd voor het model van Nikon, en dat heeft me nog niet gespeten. Het toestelletje is klein en licht. Je kan het op de hotshoe van je camera plaatsen, of via een bijgeleverd adaptertje vastklikken op de draagriem van je camera. Ik prefereer deze laatste manier van werken: niet alleen kan je zonder problemen dan nog een flits gebruiken, maar met de GPS op de hotshoe past het geheel niet meer in mijn Ortlieb stuurtas of mijn Lowepro cameratas!
De voeding komt van de batterij van de camera, wat handig is, maar het verbruikt natuurlijk wel battery power. Een tweede batterij is echt wel nodig als je de camera een ganse dag gebruikt. Je kan de GPS wel op een ‘eco-stand’ instellen, maar dan nog… Nu nam ik sowieso al altijd een tweede batterij mee, dus dit is niet echt een probleem voor me.
Zolang er geen signaal gevonden is, knippert het GPS-symbooltje op de bovenste LCD-display en in de zoeker (je kan ondertussen wel foto’s nemen). Dat signaal wordt buiten meestal vrij snel gevonden.
Eens je de foto’s geïmporteerd hebt in pakweg Lightroom, is het een fluitje van een cent om in de Library Module in het Metadata panel te klikken op de GPS-info, en op die manier rechtstreeks naar Google Maps te gaan, waar je kan in- en uitzoomen tot op het niveau dat de satellieten gegevens hebben…
En zo kan je in een oogwenk terug te weten komen waar en wanneer je een bepaalde foto genomen hebt. De screenshots zijn wat klein, maar hier kunt u zelf nagaan waar we op 31 maart zaten.
Conclusie: als je een fotograaf bent uit Schellebelle, en 99% van je foto’s gemaakt worden van inwoners van Schellebelle, bij je thuis in je studio… in Schellebelle, dan heb je dit ding uiteraard niet nodig. Maar als je een reportagefotograaf bent, vaak op locatie fotografeert of, zoals ondergetekende voor een maand of tien op fietsexpeditie bent, is zo’n foto-GPS een zegen.
En… nog een klein extraatje: ik gebruik de GPS ook om de hoogtemeter op m’n fietscomputer te calibreren: dat ding werkt immers op luchtdruk, en veranderende weersomstandigheden tasten de juistheid van de meting aan. Met de gegevens van m’n GP-1 kan ik de fietscomputer weer op de juiste sporen zetten.
Zijn er dan geen nadelen? Wel… ik betaalde zo’n 179 € bij Foto Rubens. Dat is niet spotgoedkoop, gezien ik voor minder dan dat een complete TomTom met kleurenscherm en alle kaarten van West-Europa had (wat mij hier in Azië uiteraard geen meter verder helpt, maar dit terzijde). De miniaturisatie moet natuurlijk betaald worden, en verder is dit natuurlijk, in vergelijking met een gewone gps, toch wel een specialty item, en dat kost altijd iets meer…
En… natuurlijk zal dit ooit op een dag wel ingebouwd zitten in de D4X of de D900… maar in afwachting weet ik toch maar mooi waar mijn foto’s gemaakt zijn. En voor een vergeetachtige fotograaf is dat het belangrijkste!
P.S. Ik merk dat de prijs ondertussen gestegen is naar 219 €. Nikon heeft, net zoals andere Japanse electronica-producenten, zijn prijzen met 10 tot 40% aangepast als gevolg van de yen-euro wisselkoers… Konden wij, fotografen, maar ongestraft hetzelfde doen met onze tarieven!
{ 4 comments… read them below or add one }
Maar als je nu lekker op je statief met de afstandsbediening aan het werken bent. Wat dan?
Een alternatief is de Geomet’r GNC-35 GPS PhotoTagger en die kost ergens rond de 120 euro. Dan is deze Nikon wel erg duur!
Er bestaat een mogelijkheid om – in combinatie met Nikons afstandsbediening – de zaak door te lussen, maar ik heb het niet echt grondig bestudeerd. Als ik een statief gebruik (wat niet zo vaak voorkomt) zijn er voor mij twee mogelijkheden: ofwel schakel ik tijdelijk de GPS uit, ofwel werk ik met de zelfontspanner op bv. 2 seconden…
Camera’s die een infrarood afstandsbediening gebruiken met een ‘oogje’ (zoals mijn oude D70 en D200), hebben dat probleem overigens niet. Ik heb nooit goed begrepen waarom op de duurdere modellen dat infrarood oogje plaats moest maken voor een veel duurdere afstandsbediening via die 10-pins connector…
Ziet er inderdaad interessant uit. Ik denk dat het prijsverschil ‘m – behalve in de Nikon naam
– zit in de doorlusmogelijkheden die de Nikon biedt voor ondermeer afstandsbedieningen… Maar als rechttoe rechtaan GPS zeker een valabel alternatief!