Ik heb reeds eerder mijn voorliefde voor dit type bus bezongen. Groot was dan ook mijn verbazing toen ik, al fietsend naar de Iraanse thermale badstad Sara’eyn (de neon van Las Vegas gecombineerd met winkeltjes die oversized badpakken uit lang vervlogen modecollecties verkopen), langs de kant van de weg plotseling dit exemplaar aantrof. In de schaduw van de bagageluiken zat een familie te picknicken. Ze waren nog niet met z’n tienen, en hadden de hele bus voor zich. Daar moest een foto van komen.

Ik bezong mijn voorliefde voor de bus (‘Khelli Zibah’ – ‘Prachtig’) en twee minuten later stond de deur wagenwijd open.

Foto’s zoals deze zitten altijd met een enorme contrastomvang (verschil tussen de lichtste en de donkerste partijen): binnen in de bus is het immers een pak donkerder dan buiten. Ons oog went daar aan, maar de chip van een camera niet. Eén available light foto kan nooit detail geven in zowel schaduwen als highlights. Er zijn dan twee oplossingen:

1. de belichting aanpassen aan de scène buiten de bus. De binnenkant zal dan te donker weergegeven worden, wat  je dan kan ophelderen met een invulflits. Ik had mijn flits bij me, maar ik wist dat in dit walhalla  van chroom en glas, de flits ongetwijfeld vervelende reflecties zou geven. Dus op naar de tweede mogelijkheid:
2. meerdere belichtingen maken, en deze achteraf combineren. Dit kan manueel (maar is zeer tijdrovend) of automatisch, via HDR-software zoals Photomatix Pro.

Ik koos de laatste optie en maakte een bracketing-reeks van 6 foto’s. (Eigenlijk 7 maar door een vergissing kon ik er maar zes gebruiken). Normaliter gebruik je voor HDR best een statief, maar hier liet ik de camera rusten op een kopsteun van de tweede zetelrij – in de software kan je bepalen dat eventuele camera-shake gecorrigeerd moet worden. Het helpt ook als je de camera op ‘burst’-modus zet (CH – Continuous High Speed bij bepaalde Nikon-modellen): je moet dan niet herhaaldelijk op de ontspanknop drukken, maar deze gewoon ingedrukt houden, terwijl de camera de reeks afwerkt. Dat verkleint het risico op bewogen beelden. De fotoreeks toont duidelijk dat het dynamische bereik te groot is voor 1 foto.

De foto’s werden vanuit Lightroom in Photomatix Pro ingeladen en tot één HDR verwerkt. Dat leverde nevenstaand beeld op: er is duidelijk nog werk aan de winkel. HDR-beelden komen maar zelden kant-en-klaar uit de software gerold. Photomatix Pro exporteerde dit beeld netjes terug naar Lightroom, vanwaar de zwartwit-conversie kon gebeuren. Ik paste één van m’n zwart-wit presets toe, en tweakte die nog even met een aantal aanpassingen met de Local Adjustment Brush.

Tenslotte voegde ik een old-school dokarandje toe om tot het resultaat bovenaan de post te komen. Er bestaan verschillende manieren om dit laatste in Lightroom te doen, gaande van werken met Custom Identity Plates tot complete Plug-ins die je vanuit Lightroom kunt aanroepen.