Afgelopen weekend zat ondergetekende, samen met Misses MoreThanWords, in de Deense hoofdstad Kopenhagen. Een absolute aanrader, al brengt u wel best uw eigen proviand mee. Niet dat Denemarken te lijden heeft onder een voedselcrisis, maar voeding en vooral drank zijn er schandalig duur. In vergelijking met Kopenhagen ligt het prijsniveau van pakweg Londen op dat van een ontwikkelingsland. Maar de prachtige architectuur, het Scandinavische design en het schitterende weer maakten alles goed.
De trip was een verrassing voor Mrs. MoreThanWords… Die wilde namelijk al langer eens naar het Zeemeerminnetje gaan kijken, en toen ik merkte dat ons beider idool Leonard Cohen er zou optreden, was de keuze van de volgende citytrip snel gemaakt. Het optreden was – op vier uur rechtstaan na – fan-fuckin’-tastic. Ik had tickets voor de golden circle weten te scoren, zodat we op amper 10 rijen van het podium stonden (met nog zo’n 10.500 concertgangers achter ons). Ik ben de mening toegedaan dat als je naar een optreden gaat, je ofwel helemaal vooraan moet staan, ofwel beter niet kan gaan.
LC zag er fel verouderd uit, toen hij om vijf na negen het podium betrad, maar die indruk verging onmiddellijk toen hij die machtige stem van hem bovenhaalde. Wat leek op een bende Hell’s Angels die op hun Harleys voorbijkwamen, waren in werkelijkheid de diepe bassen van Leonards stem. Het optreden duurde maar liefst drie uur, met een pauze van ongeveer een kwartier. Tijd genoeg om een lauwe Carlsberg van 6 Euro te gaan halen.
Als van oudsher had Leonard ook drie backing zangeressen meegenomen, die een stemgeluid produceerden waarmee je atomen kon splijten. Héél veel werk uit de albums ‘The Future’ en ‘I’m Your Man’, gelukkig niets uit het wat mindere, haast gesproken, ‘Dear Heather’ en natuurlijk ook een aantal oude klassiekers zoals Bird On A Wire en So Long Marianne. Over die laatste hoorde ik onlangs nog in het voortreffelijke, maar helaas ter ziele gegane, Alaska op Radio 1 een reportage: men ging er op zoek naar wie achter de vrouwennnaam in het liedje schuilging. Het interview eindigde met de ondertussen bejaarde Marianne die een paar regels van het lied zong. Schoon. Wreed schoon.
P.S. De kwaliteit van de foto’s is niet jé dat, maar de D300 was thuis gebleven en dus moest ik me behelpen met de Panasonic Lumix TZ5. De invallende duisternis en de hoge iso-waarde waarmee gefotografeerd moest worden, maakte het er niet makkelijker op. Vandaar dat ik de foto een krant-achtige zwart-wit afwerking meegegeven heb, om de onvolkomenheden te accentueren in plaats van ze proberen weg te moffelen. 280 mm, f 3.3, 1/125 sec, 800 ISO
Twitter
