Solden bij DxO

Ik heb op deze pagina’s al af en toe laten vallen dat ik het programma DxO gebruik. Ook in de Lightroom workshops geef ik meestal een korte demo ervan, zeker nu het ook als een Lightroom plugin beschikbaar is en op die manier relevant is om erover te spreken.

DxO heeft eigenlijk twee pakketten: DxO Optics Pro en DxO Filmpack. Dat laatste emuleert bepaalde film-looks, en vind ik persoonlijk minder interessant. Maar het eerste is des te interessanter: DxO is eigenlijk een raw-converter op zich, maar een van een heel speciale soort: er worden immers in het labo van DxO testopnames gemaakt van een specifieke digitale reflexcamera met een specifieke lens, en dat op verschillende brandpuntsafstanden en iso-waarden.

Concreet: men zal de Nikon D700 testen met de 24-70 op 24 mm, op 25 mm, op 26 mm, enzoverder… Zo weet men bij DxO de vervorming die die lens, op een bepaalde brandpuntsafstand, in combinatie met die camera-body oplevert, en kan de software de vervorming precies ‘inverteren’, om een neutraal beeld op te leveren. Op die manier wordt kussen- en tonvormige vervorming, maar ook vignettering ongedaan gemaakt, en worden rechte lijnen ook recht weergegeven. Zelfs de camera-specifieke ruis wordt gemeten en aangepakt. Ook het verschil in scherpte van een lens tussen het centrum en de randen wordt gemeten en kan desgewenst gecorrigeerd worden, al vind ik deze laatste correctie soms iets te geprononceerd. Je kan het effect echter met een schuifregelaar bijregelen.

DxO noemt de combinatie van testgegevens van een Camera met een specifieke lens een ‘module’. Regelmatig komen er modules bij, ook voor camera’s die al een tijdje bestaan. Gebruikers van de Standard versie van het pakket kunnen voor hun camera’s alle specifieke modules downloaden. Heb je bv. een D70 én een D300, en een pak lenzen, dan kan je alle correctiemodules voor die twee camera’s downloaden. Heb je ook nog een Canon 50D met een paar lenzen, dan kan je ook, binnen dezelfde licentie, die modules downloaden.

Er is maar één beperking: de Standard versie omvat de meeste APS-C Digitale Reflexcamera’s, zeg maar de DX modellen in Nikon termen. Wil je de foto’s van je Fullframe reflex corrigeren, dan doe heb je de Elite versie nodig. Die kost met zo’n 250 € ongeveer dubbel zoveel. Met de Elite versie heb je gelukkig ook toegang tot alle modules uit de Standard versie.

‘Maar’, zullen de Photoshop-kenners onder jullie zeggen, ‘die lensvertekeningen kunnen we toch ook in Photoshop met het Lens-Correction filter wegwerken?’. Dat klopt, maar Lens Correction is een generalistisch filter: het gebeurt vaak dat je met Lens Correction de ene vertekening corrigeert maar een andere in het leven roept. Bovendien moet je Lens Correction ook op al je foto’s apart toepassen en de ‘sweetspot’ manueel opzoeken. In DxO gebeurt alles automatisch. Je zal maar 200 foto’s te bewerken hebben!

Vooral architectuurfotografen en panoramafotografen (die dan DxO kunnen toepassen vooraleer hun foto’s te mergen tot een panorama) kunnen volgens mij hun voordeel halen uit het pakket. Maar ook portretfotografen zullen versteld staan van hoe hun modellen er na een DxO correctie meestal toch wat anders uitzien, omdat de lensvertekeningen weggewerkt zijn. Zeker bij het fotograferen op de uiterste standen van een objectief, waar de vervormingen het grootst zijn, kan het verschil duidelijk merkbaar zijn.

Wie de prijs nog een obstakel vindt, kan tot eind december 33% korting krijgen. DxO herstelt niet alleen lenscorrecties maar nu ook al onze zwaar aangetaste koopkracht. Wat wil een mens nog meer? Meer info en voorbeelden op de site van DxO zelf.