Er zijn zo van die dagen die je doen denken dat alles met alles verbonden is: eerder op de dag van het optreden van Leonard Cohen had ik een affiche gezien voor de tentoonstelling ‘What Remains’ van de Amerikaanse fotografe Sally Mann. Ze is bekend van ondermeer de prachtige (maar door puriteins Amerika niet altijd even geapprecieerde) portretten van haar kinderen.
Sally is Old School: voor sommige reeksen werkt ze met een gigantische oude camera met gebroken lenzen. Sommige foto’s werden met theevlekken besmeurd, om ze extra patine te geven. Indrukwekkend, alhoewel niet echt my cup of – euh – tea, waren de foto’s van decomposerende lijken, afkomstig van mensen die hun lichaam ter beschikking van de wetenschap hadden gesteld. In een test – die voor de forensische pathologie (Silent Witness anyone?) van nut zou zijn – werden hun lichamen in een veld verspreid, om de invloed van de natuurelementen op de ontbinding na te gaan. Het wet-plate ontwikkelprocédé, daterend uit het jaar 1850, dat Sally voor sommige foto’s gebruikt, is zeer kritisch en moet snel gebeuren, zodat ze een klein labo installeerde in haar truck.
In een documentaire die geprojecteerd werd tijdens de tentoonstelling, had Sally het over haar voorliefde voor die oude processen en de typische geuren ervan. ‘What’s the smell of digital?’, schamperde ze over het volgens haar te steriele karakter van de digitale fotografie… Ze zou eens moeten weten dat er tussen de photoshop filters van OnOne een filtertje zit dat het effect simuleert van het tonen van een foto met… thee.
Toen ik na de tentoonstelling even de boekenshop van het museum binnenwandelde, en door een van Sally’s boeken bladerde, viel mijn oog plots op… de Deense versie van ‘The Book Of Longing’ van… Leonard Cohen. Er zijn zo van die dagen…
